Trzydzieści pięć procent i jest impreza

    Tak po prawdzie trzydzieści pięć procent, to taka raczej damska impreza, czyli nie za poważna. Jednakże to już wystarczy, aby język mógł się lekko zaplątać. Plotą więc trzy po trzy. Jedni by chcieli święta wolności, a drudzy kombinują, jak być za i jednocześnie przeciw, czyli klasyka gatunku, która chyba nigdy nie zaginie. Jak zawsze wszyscy, wszystkich zapraszali, a zapraszani oczywiście byliby, gdyby tylko dostali zaproszenie.. Słowem bon ton mężów stanu.

     Trzeba mieć wielką klasę, jak prezydent Gdańska, żeby cienkim głosikiem z tłumu wołać pełniącego obowiązki premiera do stołu, a on, jako wielki mąż stanu, żeby wołania nie słyszeć. Przypominało to słynną wymianę uprzejmości, kiedy naczelnik prezes zwracał się do tego - Zbyszka, a on falsetem (przy którym bracia Gibb to klasyczny bas), odpowiadał Jarku… Dla mnie poziom żenady ten sam. A jutro? Jutro pewnie znów  jakaś żenada będzie. Jedni będą „ą” i „ę” i może nowi bohaterowie się pojawią, a drudzy wymienią pierwszą ligę na drugą, którą z kolei zastąpi trzecia i przekonają nas, że będzie jeszcze lepiej. Dużo wiary teraz potrzeba.

                                                                                                                                        

Trzydzieści lat temu 4 czerwca, ja korzystałem w pełni ze swojej wolności i nawet przez myśl mi nie przeszło, aby się wybrać na spacer do urny. Wolność jest albo jej nie ma. To tak jakby założyć stringi i krzyczeć, że się w majtkach  chodzi, chociaż wszyscy wokół widzą gołą dupę. Tamte wybory dogadano przy czterdziestoprocentowym alkoholu, więc można było się chociaż tego trzymać A potem był strach, gdy dzisiejsi bohaterowie zobaczyli, jak bardzo społeczeństwo ich nie zrozumiało. No i trzeba było naginać prawo, aby ratować towarzyszy i tak już im zostało do dzisiaj. A wolność? To w naszej rzeczywistości brak prędkości, czyli taki slow down, chyba że zabraknie slow.