Dwóch ludzi na kamieniu

     Dwóch ludzi siedziało na kamieniu filozoficznym. Kim byli? – nie wiadomo. Sami nigdy nie określali siebie, ani nawet swojej płci. Taka była ich filozofia, bo przecież mogło  się tak zdarzyć, że ktoś by przechodził obok i   mógłby   być każdą formą, jak jest dostępna w ludzkich umysłach, a oni nie chcieli się narzucać sugerując cokolwiek. Trzeba przede wszystkim być dobrym człowiekiem, wtedy ma się dobre myśli, a dobre myśli są zaczynem dobrych zdarzeń. Myśli im nie brakowało, bo cóż innego mogliby robić siedząc na kamieniu.

- No to Jak jest – powiedział ten pierwszy.

- Stawiam raczej, że to krowa – odpowiedział drugi.

- Za bardzo włochata na krowę.

- A może ona w kożuchu chodzi?

- Krowa w kożuchu?

- Oczywiście. Inaczej nie mogłoby być kożucha na mleku. A przecież jest.

- Kożuch na mleku być musi, bo inaczej by wystygło.

- Nie wystygnie, Klimat się ocieplił.

- Tak mówią. Podobno już lodowce parują.

- Nie wiem kto je paruje (ekoludziki?!), ale jest to szansa na  rozmnażanie.

- To niedobrze, bo znów się oziębi.

- Nie oziębi. To jest ciepły lód.

- Źle się to kojarzy.

- Nie widzę takiego związku, a z chemii byłem całkiem… a nie, całki to w matematyce. Sorry!

- Ad meritum. Jadłem w dzieciństwie takowe i to nie jest dobre wspomnienie

- Wymiotło?!

- Mało powiedziane. Pendolino to przy tym osobowy.

- Czyli luksusowe wspomnienie.

- Za szybko się działo, żeby wspominać.

- To jak z miłością. Najpierw ślinka cieknie, potem robi się niedobrze…

- I w tym cały problem.

- A konkretnie?

- Cokolwiek robisz - musisz robić to dobrze.

- To dobrze.

W tym momencie obaj zamilkli. Uświadomili sobie, że jedyne co robią dobrze, to siedzenie i myślenie. Siedzieli więc niewzruszeni, bo nie wymyślili niczego, co mogło ich poruszyć.