Dwóch ludzi na kamieniu wciąż siedzi

     Dwóch ludzi siedziało na kamieniu filozoficznym. Kim byli? – nie wiadomo. Ale wiadomo kim są. Jest to dwóch ludzi siedzących na kamieniu.  Mogliby ten kamień popchnąć, ale to wydało im się syzyfową pracą, więc sobie cichutko klapnęli na nim i rozmyślali. Myśli im nie brakowało, bo jak się siedzi, to zawsze ich dużo napływa i tylko od nas zależy, czy się uzewnętrznią. Czy w ogóle warto dzielić się swoimi myślami?

- Żółty jesienny liść, tyle mi opowiedział – zagaił ten pierwszy.

- Serio?! – zdziwił się drugi.

- To było jakoś, chyba jesienią. Szedłem przez park i wtedy mnie zaczepił.

- To jest pan zorientowany!

- Nie bardzo, bo jak mówił, to strasznie szeleścił.

- A to ciekawe, bo jak ja dostałem z liścia to raczej było słychać klaśnięcie.

- O! To brawo!

- Rzecz w tym, że braw nie bili, tylko raczej mnie.

- Życie nie oszczędza.

- A ja muszę!

- Musze to ja nawet okruszka nie dam. Niech się żywi gdzie indziej.

- A ja daję, bo wtedy nie brzęczy i nie lata…

- Jeśli chodzi o muchy to raczej miesiące.

- Miesiące to byli ci faceci, co przygarnęli sierotę.

- Brzmi to jak scenariusz filmu dla dorosłych.

- A to bajka dla dzieci była.

- Widocznie kiedyś dzieci szybciej dorastały.

- Mogło tak być. A właśnie byłbym zapomniał powiedzieć, że wczoraj spotkałem Fafika.

- A kto to jest Fafik?

- Kolega Dziub Dziuba.

- I Dziub Dziuba z nim nie było?

- Osobiście nie widziałem.

- To dobrze, bo gdyby oni byli razem… ciężko by było w tym kraju żyć.

- A jest taki kraj, gdzie żyć, to rzyć.

- Słyszałem o tym. Tam trzeba pić, bo inaczej dostaje się w rzyć.

- Żyj, aby kochać, kochaj by rzyć, kiedyś śpiewano…

W tym momencie obaj zamyślili się nad głębią ostatniego zdania. Uświadomili sobie, że każde następne może ich doprowadzić w miejsca niebezpieczne dla nich z uwagi na ich zdecydowany wiek. Siedzieli więc niewzruszeni, ale jednak poruszeni, jak każdy kto chociażby małą myślą zbliży się w te rejony. Trwali w milczeniu.