Walka trwa…

     Walka trwa nieustannie, bo przecież – jak żyć, bez walki? Walczymy o pokój, władzę, zrozumienie, miłość, przyjaźń, o każdy dzień i święty spokój. Wydaje się, że bez walki niczego nie jesteśmy w stanie osiągnąć. Podobno to wszystko, bez walki mają tylko ludzie – jak my ich nazywamy – „dzicy i prymitywni”. Oni wstają i już  to mają. No ale my mamy zdobycze cywilizacji, więc..

     Na przepastnych stronach Internetu można znaleźć rzecz głupie ale także znacznie rzadziej – mądre. Trafiają się też takie perełki, które w krótkich słowach wyjaśniają mnóstwo wątpliwości. Takim gwoździem wbitym w sam środek umysłu jest wpis, który zamieścił Andrzej Saramonowicz: „Kiedyś nie bardzo mogłem pojąć, jak te mendy z XVIII wieku doprowadziły Polskę do rozbiorów. A teraz włączam telewizor i widzę”. Dziwię się, że sam na to nie wpadłem, bo kiedy się uczyłem historii, też nie byłem w stanie tego zrozumieć. Wielka Rzeczpospolita, siła, tradycja i została ograna, jak kopciuszek.

     Teoretycznie można jeszcze wszystko odwrócić i naprawić. Wystarczy tylko zabrać zabawki dużym dzieciom, które niczym w piaskownicy przekrzykują się nawzajem, kto z nich jest większym kłamcą, oszustem, manipulatorem i arogantem. Dla mnie to bez różnicy, ale czy tak samo jest dla tych, którzy pełną garścią czerpali z dobrodziejstw kolejnych pomysłów MEN, którzy na samą myśl, że mogliby cokolwiek znaleźć i przeczytać – pocą się z wysiłku, dla tych którym wystarcza, że ktoś  im sypnie złotówek (z ich kieszeni),  dla tych, dla których jedyną ważną osobą jest pierwsza osoba liczby pojedynczej? Myślę, że jednak nie.

     Zostają więc marzenia, które są wspaniałą niszą ludzkiego umysłu, pozwalającą przetrwać mimo każdych okoliczności. Walka trwa i będzie trwać, bo kogo obchodzi, że historia lubi się powtarzać? A już dyshonorem byłoby się uczyć na własnych błędach.