Dwóch ludzi na kamieniu czekających na tarczę

          Dwóch ludzi siedziało na kamieniu filozoficznym. Kamień był tak wielki, jak filozofia, którą  razem  uprawiali. Siedzieli dzielnie i konsekwentnie przez cały pandemiczny okres. Chociaż nachodziła ich ochota, aby się ruszyć trochę i rozprostować kości. Dzielnie więc nasłuchiwali, w którym etapie rząd odmrozi kamienie. Musieli być przy tym bardzo czujni, gdyż odmrożony kamień, może nieopatrzne poparzyć część ciała, która na ich kamieniu zostawia ślady, czyli poślady. W myślach zastanawiali się, czy aby któraś z kolei  tarcza - wymyślana przez ich rząd – ich nie uwzględni, bo przecież siedzieli, jak na celowniku.

- Pamiętam – przerwał ciszę ten drugi – widziałem kiedyś idącą fajną laskę. Niestety, jak podeszła bliżej,  okazało się, że to lasek.

- A u mnie – zadialogował pierwszy – było dokładnie odwrotnie. Otóż! Spacerowałem sobie i widzę lasek. Podchodzę bliżej, patrzę i aż moja starość zesztywniała, bo oto leży laska.

- Sam pan widzi, jakie te ludzie są. Wszędzie te śmieci wyrzucają, a już las to najlepsze miejsce. Chociaż, jeśli nie była za bardzo zniszczona to trzeba było wziąć. Dokonałby pan recyklingu, czy coś takiego.

- Cycling, czy nie? Oczywiście, że wziąłem i od razu zjawił się w umyśle pomysł.

- A cóż to za pomysł?

- Naszła mnie chęć na wakacje. Myślę… dostanę tysiaka od rządu, to się wreszcie ruszę z tego kamienia…

- To miałeś pan krótką radość!

- I to bardzo. Nie dość, że nie dostanę, to jeszcze będę musiał wyłożyć pięćset złotych na jakiegoś bombelka, którego na oczy nie widziałem.

- To jakby nie liczyć, jesteś pan tysiąc pięćset w plecy.

- I to nie kiwając nawet palcem.

- W każdej sytuacji są też dobre strony.

- Jakie?

- Nie musi pan nosić maseczki, więc bombelek może zobaczyć pana twarz…

- Nie będzie to miły widok…

- … i w dziecięcej złośliwości przyśle kartkę z wakacji.

Rozmarzyli się w tej chwili oboje. Wreszcie listonosz mógłby coś wrzucić do skrzynki, którą sobie w maju zamontowali. Każdy z nich starał się ignorować fakt, że to był kolejny wydatek poniesiony przez nich, w wyniku działań jaśnie panujących. Woleli czuć się bohaterami, że uratowali miejsce pracy gościowi od skrzynek. Jak to dobrze, że uprawiają tą swoją filozofię…