Taka całkiem nowa bajka, gdzie wataha wilków nad Sekwaną namówiła stado baranów, żeby pozbyły się psów pasterskich. I one to zrobiły, a potem zaczęły tańczyć festiwal radości. Piękne! Jednakże każda bajka musi się kończyć morałem, jednakże ten jeszcze nie nastąpił.
Zawsze twierdziłem, że degrengolada zachodniego świata zaczęła się tak naprawdę od zburzenia Bastylii. Wkrótce kolejna rocznica tego wydarzenia i zawsze w tym dniu miałem nadzieję, że kiedy rozum się wreszcie obudzi, nastąpi jej odbudowa, co będzie symbolem powrotu na właściwe tory. Niestety właśnie wczoraj wyrwano ostatnie szczątki fundamentu. Taki koniec.
W myśl nowej tradycji, kiedy tylko gdziekolwiek wygrywa lewactwo, to jest to święto „demokracji”. Gratulacje do Paryża spływają z całej Europy. Nawet nasz światły przywódca z wielką radością złożył gratulacje komunistom, trockistom i całej reszcie tej kamaryli. To jest ten sam człowiek, który podobno walczył w PRL-u z komuną. Ciekawe w której sytuacji był szczery?
Tym sposobem ten piękny i romantyczny Paryż, opiewany przez poetów, sławiony przez bardów i uwieczniany przez filmowców, który w ostatnim czasie zamienił się w chlew, taki pozostanie. To oczywiste, że nowi Francuzi, przybywają z nową „kulturą”. Być może właśnie teraz płynie nowy Renoir albo Cezanne, który uwieczni nowy Paryż na płótnie, a europejskie elity będą na to patrzeć i wyrażać swoje ochy i achy. A potem…
Potem może być dokładnie tak, jak w filmach przyrodniczych. Jest ich całkiem sporo, pokazujących pasjonatów, którzy ratują ginące gatunki. Miejmy nadzieję, że będą jeszcze tacy, którzy zaopiekują się ostatnim białym Francuzem i takąż Francuską. Ukryją ich gdzieś na odludziu w romantycznej wolierze w oczekiwaniu na małego Pierra. A potem już tradycyjnie – naukowcy, wycieczki szkolne i filozoficzne pytanie: Jak mogło do tego dojść?!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz